Warning: file_put_contents(/home/c2bu4642/public_html/equifeel.eu/wp-content/uploads/wtfdivi/wp_head.css): failed to open stream: No such file or directory in /home/customer/www/equifeel.eu/public_html/wp-content/plugins/divi-booster/core/wtfplugin_1_0.class.php on line 207

Warning: file_put_contents(/home/c2bu4642/public_html/equifeel.eu/wp-content/uploads/wtfdivi/wp_footer.js): failed to open stream: No such file or directory in /home/customer/www/equifeel.eu/public_html/wp-content/plugins/divi-booster/core/wtfplugin_1_0.class.php on line 207

Warning: file_put_contents(/home/c2bu4642/public_html/equifeel.eu/wp-content/uploads/wtfdivi/wp_footer.txt): failed to open stream: No such file or directory in /home/customer/www/equifeel.eu/public_html/wp-content/plugins/divi-booster/core/wtfplugin_1_0.class.php on line 207

Warning: file_put_contents(/home/c2bu4642/public_html/equifeel.eu/wp-content/uploads/wtfdivi/htaccess.txt): failed to open stream: No such file or directory in /home/customer/www/equifeel.eu/public_html/wp-content/plugins/divi-booster/core/wtfplugin_1_0.class.php on line 207

Warning: file_get_contents(/home/c2bu4642/public_html/equifeel.eu/wp-content/uploads/wtfdivi/htaccess.txt): failed to open stream: No such file or directory in /home/customer/www/equifeel.eu/public_html/wp-content/plugins/divi-booster/core/wtfplugin_1_0.class.php on line 216
Eerste eigen paard | Equifeel

De droom van elk jong meisje , een eigen paard. Ook voor mij was dit een enorme droom vanaf dag 1 dat ik ging paardrijden.
Nu kreeg ik deze natuurlijk niet zomaar, voor wat hoort wat. Eerst heb ik een deal met mijn moeder gesloten , als ik 12 ben en nog steeds paardrijd dan krijg ik mijn eigen paard.

Ik zit al sinds mijn 3 jaar op paardrijden , met korte tussenpauze , maar dat was toen al bijna 10 jaar. Ik had genoeg ervaring vond ik dus.
Ik had mijn A brevet al gehaald op mijn 11e zodat ik kon gaan wandelen en in de hoogste groep op de manege rijden, ook hielp ik iedereen met eigen paard waar ik kon en mocht. Alle dagen zat ik op de manege , voor zo lang mogelijk. Een echte passie/obsessie.

Maar ook helpen in huis en goed voor school werken was een must!

En toen was de dag daar, ik was 12 jaar geworden. Ik reed nog steeds paard en ging ik dus naar mijn mama toe om eens te overleggen hoe we dit gingen aanpakken. Onze deal was ik natuurlijk niet vergeten.
Omdat mijn mama mij niet zomaar in het diepe wou gooien zijn we opzoek gegaan naar een half pension. En toevallig was er net eentje bij ons op de manege, een lastig paardje.
Mama ging even overleggen met eigenaar van de manege of ik dit wel aankon en ook of de eigenaar van het paard dit zag zitten.
Dit was allemaal geregeld en had ik dus een halve eigen paard. Maar heel veel dingen mocht ik er niet mee doen, ik mocht niet in buitenbak rijden, ik mocht niet op buitenrit, ik mocht geen les missen , ….

Ik was gelukkig, in de les reed ik elke keer met zelfde paard waar ik een band mee kan opbouwen en veel van bijleren. Alhoewel dit paard een enorme profiteur was als ik erop zat en er paar keer goed ben af gevallen (zelfs staartbeentje gebroken), bleef ik doorzetten. Maar ik miste enorme veel. Ik wou mijn eigen ding doen, op buitenrit gaan, eens geen les volgen maar lekker buiten hobbelen, of gewoon een dag lekker niets doen maar uitgebreid poetsen en knuffelen. Omdat het niet mijn eigen paard was mocht dit niet.

Toen kwam de rebelfase en alles wat ik niet mocht doen met het paard , deed ik toch. Ik had de tijd van mijn leven! Totdat de eigenaar dit te horen kreeg van heel wat mensen en het half pension stop zette na +/- 6 maanden.

Mama vond het toen goed en besloot om samen op zoek te gaan naar een eigen paard.
Wat een reis was dat, zoveel paarden gezien : groot, klein,jong, oud,… Alles hebben we gezien maar mijn paard zat er niet tussen.
Ook hadden we aan de eigenaar van de manege vermeld dat we opzoek waren en als hij iets zag of hoorde dit aan ons melde.

Ik bleef les nemen met manege paarden, ik mocht steeds de nieuwe paarden die de manege aankocht rijden om te zien hoe ze het doen in grote groepen. Dit vond ik geweldig.

En op een dag kwam er een nieuw paard aan, Claudio. Ik had al gehoord dat hij een paar keer iemand eraf had gesmeten en niet de gemakkelijkste was , maar toch wou ik hem ook uittesten.

De eerste les dat ik met hem reed, ik was verkocht! Het rijden ging zo goed. Geen enkel foute stap had hij gezet en het rijden zag er goed uit volgens de lesgever.
De dagen die volgde ging ik elke keer met Claudio rijden. Ook hadden we aan de eigenaar van de manege gezegd dat we hem graag even zouden uittesten, om goed aan te voelen of dit wel mijn paard was. Geen enkel probleem, elke dag reed ik er mee en ik was verliefd. Dit was mijn paard, ik had zo een enorme band met hem en hij mocht door niemand anders meer gereden worden. Ook de eigenaar van de manege zag dit en melde het aan mama.

“Oke” zei mama, we kopen hem. Hij was van mij! Hij kreeg zijn eigen stal met naamplaatje op en een kast waar we al onze spullen in konden doen.

Het avontuur met mijn beste vriend kon beginnen!